Zoals ik de vorige keer al schreef, was deze zomer het Virtuele OIDFA congres. Het is nu bijna afgelopen. Er zijn nog 2 cursusdagen. Voor mij de laatste cursusdag al op dinsdag, omdat onze docent die dag op reis ging. Onze cursus was daardoor 3x 4 uur in plaats van 4x 3 uur. 4 uur is best lang. Gelukkig waren er 2 pauzes in om even rond te lopen en je spieren te strekken. Ik ben wel lekker met mijn kanten opgeschoten.

We konden uit de originele Ipswich kanten 2 kiezen. Ik heb gekozen voor nr. 4 en nr. 15. Van nr. 15 had ik ruim 26 jaar geleden al geprobeerd een reproductie van te maken. Maar ik kwam er niet uit.
Na 2 lessen heb ik besloten om van het eerste kantnr. 4 1,5 rapport te maken en voor de laatste les aan de andere nr. 15 te beginnen. Nu snap ik waarom ik lang geleden absoluut niet uit het patroon kwam. Allereerst had ik toen alleen een redelijk slechte kopie. Die was niet te vergroten, want dan zag je helemaal niets meer. Verder was het patroon niet overal hetzelfde en was het soms erg moeilijk te zien wat er was gedaan. Karen Thompson, onze docente, heeft de reproducties naar de echte kanten gemaakt en kon ze met een micropscoop bekijken. Nr. 15 heeft ze niet 1 op 1 gekopieerd, maar een gemene deler genomen, zodat de rapporten meer gelijk werden.

De lezingen waren erg interessant en soms speels. Michel Bouvot had 2 lezingen, waarvan een over de verschillen tussen handgemaakt en machinale kant. Hij liet ons eerst zelf bepalen welke kantsoort het was en of het handgemaakt of machinaal was. Dat was soms gokken, omdat hij toen geen detailfoto's liet zien. Later bij de uitleg kwamen die er wel. Dan kon je zelf bepalen of je het goed had, of je het echt gezien had of alleen maar gegokt.
Toch is het altijd knap om alle lezingen in tenminste Engels en Frans te laten horen. Soms komt daar nog een taal bij omdat diegene die de lezing geeft, geen Engels of Frans spreekt. Maar je moet toch maar de mensen hebben om dat allemaal te vertalen. Mijn petje af voor de organisatie.